Sprakeloos.
("Sprakeloos" is geschreven door Dennis op 25 mei 2008)

Ik wil mijn conditie een beetje op peil houden en natuurlijk ook mijn gewicht ;-). Daarom loop ik zo nu en dan een rondje hard.

Van de week ging Sanne mee. Niet hardlopend natuurlijk, maar op de fiets. Dus ik lopen en zij fietsen. Opzich best gezellig en gelijk een goede haas. Maar we kennen Sanne allemaal en ze wil altijd alles weten. Ze praat je ook 'de oren van de kop'. Nu is praten niet zo erg, maar de vragen die ze stelt zijn lastiger, vooral tijdens het hardlopen.
Want, ik wil niet onbeleefd zijn, dus gewoon antwoord geven op de vragen die Sanne stelt (hoe onzinnig de vragen ook zijn)

• Waarom zijn die bomen zo hoog?

• Hier ben ik toch al eens geweest?

• Ik mag niet voor je voeten rijden hè?

En zo kan ik nog wel even doorgaan..........

Hardlopen en praten is geen goede combinatie en op enig moment dacht ik "Sanne, je bekijkt het maar even" maar Sanne dacht daar heel anders over. "Pap, ik vraag je wat. Ben je je stem verloren ofzo?" Toen was ik inderdaad sprakeloos.