De hele familie was een beetje ziek. Sanne had last van haar buik, Marcia van haar keel en ik had gewoon griep. Ik had koorts, zweetaanvallen afgewisseld met de koude rillingen en spierpijn..... je kent het wel een echte Oud-Hollandse griep!
Lotte niet. Lotte drinkt haar melk, laat een boer, slaapt een beetje, vult haar luier, begint te brullen, drinkt haar melk, laat een boer............. Het leven van een baby is niet zo moeilijk.

Tot afgelopen zaterdag. Lotte voelde zich niet zo lekker leek het wel. Ze dronk wel, maar het ging niet van harte. Ze was ook wat onrustig, maar nog niets om je zorgen over te maken. Tot de nacht van zaterdag op zondag. Bloedheet was ze en na de temperatuur opgenomen te hebben bleek ze ruim 39 graden koorts te hebben. Ook de volgende ochtend zat ze nog op de 39,2 graden. Zo tegen de middag was de koorts nog steeds niet gezakt en werd het tijd om de huisartsenpost te bellen. Ook omdat Lotte maar bleef slapen en we haar nagenoeg niet wakker kregen.

Uiteraard is de eerste vraag van een arts, of het kindje de kin nog op d'r borst krijgt en dat was geen probleem. Toch was het nodig om even langs te komen bij de huisartsenpost in Alkmaar. De assistent zei "kom maar zo snel mogelijk."

Marcia had haar pyjama nog aan dus heb ik Lotte in haar Maxi-Cosi gelegd en zijn we naar Alkmaar getogen. In de auto toch gauw een halfuurtje rijden vanuit Obdam. Eénmaal binnen zag ik de bui al hangen. De wachtkamer zat helemaal tsjok vol, waarna ik dacht dit kan wel eens heel lang gaan duren. Een blik op de klok leerde mij dat het ongeveer 12:15 uur was en dat ik hier wel een poosje zou zitten en dat ik............. (ik schaam me er wel een beetje voor) mogelijk de Formule 1 race wel eens zou kunnen missen.
Ik heb mij gemeld bij de balie en daar kreeg ik te horen: "Ah, meneer de Wildt. U bent gelijk aan de beurt. Ik zal de dokter voor u roepen!" Ik moet zeggen dat ik mij daar ook niet echt gemakkelijk bij voelde. Al die wachtende mensen en dan komt er zo'n lange vent binnen en die is gelijk aan de beurt

Dokter Dekker kwam en nam ons mee naar de groene kamer. De dokter zag ook dat Lotte echt ziek was, ze was heel sloom en heel warm. Maar d'r oren en keel waren in orde. Ook was het geen nekkramp, want er was ook niets aan de hand met haar nek. De dokter wist het ook niet. "Gewoon een griepvirus denk ik. Geeft haar maar Paracetamol en als het dinsdag nog niet over is, dan moet je naar de huisarts." Eigenlijk zoals ik dacht, gewoon een griepje en dat gaat wel weer over.

Half één stond ik weet buiten. Alleen nog even naar de apotheek om zetpilletjes te halen en dan weer naar huis........ ruim op tijd voor de start.

Lotte is 8 weken oud en volgens de Apotheker mocht ze dan zetpillen met 60 mg Paracetamol. Die zijn van goud gemaakt ofzo, of misschien ingelegd met diamanten!!!!!! Bijna 70 cent per pil, maar de gezondheid van je kind is niet in geld uit te drukken.

Thuis Lotte een zetpilletje gegeven en de televisie aangezet. Slechts 20 minuten van de voorbeschouwing gemist. Lekker kijken, samen met Sanne, gezellig voor de televisie. Lotte zat bij Marcia op schoot en sliep natuurlijk weer.

Na drie rondes besloot de bolide van Christiaan Klien ermee op te houden. Iets met de brandstofdruk ofzo. Niet zo goed voor de punten van Team FMB (het team van Opa Fort en mij in de NHD Formule 1 teammanager). Ik werd ook gelijk gebeld door mijn medeteammanager met de mededeling om Klien uit het team te zetten de volgende race. 
Vlak daarna ging weer de telefoon. Het was de assistente van dokter Dekker. Hij had na ons bezoek nog even contact gehad met de kinderarts in het ziekenhuis en de kinderarts wilde Lotte ook nog even zien. Weer naar Alkmaar dus...... balen.......onder de Formule 1 en het ging na het zetpilletje al een stuk beter met Lotte. 

In het ziekenhuis had ik een soort van Flashback. Was het niet ongeveer drie en een half jaar geleden, dat Marcia en ik hier ook waren. Ook met een kleine meid in de Maxi-Cosi. Ook ziek en doorverwezen door een huisarts. Ik moet zeggen dat ik het toch wel een beetje benauwd kreeg. Maar ach, dit was anders. Lotte had alleen maar een beetje koorts. Gewoon een griepje........ toch?

Ook in het ziekenhuis waren er een aantal wachtenden voor mij, maar wederom was ik nagenoeg gelijk aan de beurt. Kennelijk willen ze met jonge baby's geen enkel risico nemen. 
De kinderarts onderzocht Lotte. Er werd bloed geprikt en ze moest in een urinezakje plassen. Het bloed en de urine zou onderzocht worden, maar de kinderarts was eigenlijk heel positief. "Ze ziet er goed uit. Ik kom zo nog even terug." kreeg ik te horen. Terwijl ik op de kinderarts wachtte, had ik het voornemen al genomen om als we straks weer naar huis zouden rijden, ik even zou bellen en dan geen flauwe grappen zou maken. Ik had zo een vermoeden dat Marcia dat niet zou waarderen.

En ze kwam terug, en ze was opeens niet positief, althans haar mededeling was niet positief; "Ik heb even overleg gepleegd met mijn achterwacht en we vinden het toch raadzaam om Lotte in ieder geval een nachtje hier te houden. Gewoon uit voorzorg." Dat was een grote tegenvaller.

Samen met een verpleegkundige van de kinderafdeling gingen we naar boven. Een weg die ik een aantal jaren geleden ook al had afgelegd. Lotte kreeg een kamertje die precies hetzelfde was als die van Sanne toen. Lotte kreeg wat stickers op haar borst en werd aangesloten op een hart/long monitor. Volgens de verpleegkundige zou het een uurtje duren, voordat de uitslagen van de testen van het bloed en de urine binnen waren. Ik besloot dan maar om Marcia te bellen en toch die gewraakte opmerking te maken............. maar Marcia nam niet op, ik kreeg de voice-mail. Met een brok in mijn keel sprak ik het bericht in dat ik Lotte in het ziekenhuis had achtergelaten en dat ik nu naar huis zou komen om Marcia en Sanne op te halen. Ook vroeg ik of ze wat spullen kon klaarleggen. Eén van ons zou in het ziekenhuis blijven bij Lotte.

Ik reed nog op het parkeerterrein van het ziekenhuis, toen Marcia belde. Ze vroeg waar we bleven. Kennelijk had ze de voice-mail nog niet gehoord en ik moest het nog eens vertellen.....

Even na 18:00 uur waren we terug in het ziekenhuis. De verpleging zat te eten en via de intercom hoorden we dat Lotte lag te huilen. Omdat Sanne net de Waterpokken had gehad, was de mogelijkheid aanwezig dat Lotte ook het virus onder de leden had. Daarom was erop de kamer van Lotte een soort van quarantaine van toepassing. "Druppel isolatie" stond er op de deur. We zijn dan ook niet zonder meer naar binnen gegaan, maar we hebben ons eerst gemeld bij de verpleging. Het was geen probleem, als we maar onze handen goed zouden wassen bij  binnenkomst en bij het verlaten van de kamer. De verpleging zou wel "in vol ornaat" bij Lotte komen, dus inclusief handschoenen, mondfilter en wegwerpschort. 

Lotte heeft de fles gekregen en ook wij moesten nog eten. Ouders die een kind op de kinderafdeling hebben liggen, mogen in het personeelsrestaurant eten. Het restaurant zou om 19:00 uur dicht gaan en het was al 19:15 uur, dus we moesten maar zien. Anders moesten we in het gewone restaurant maar wat gaan eten.
We konden nog eten, maar waren wel de allerlaatste voor die dag. Doperwten, gebakken aardappelen, rauwkost en een stuk vlees. 

Marcia had wat spullen meegenomen voor zichzelf, want Marcia zou in het ziekenhuis blijven slapen. Zo rond 20:00 uur vond ik het de hoogste tijd om weg te gaan. We moesten immers nog naar huis en Sanne moest nog gedoucht worden. Voordat die in bed zou liggen........
Met geen mogelijkheid kreeg ik Sanne mee. Brullen was het "ik wil mijn mamma!!!!" Ik kreeg niet eens haar schoenen aan. Uiteindelijk hebben we maar besloten dat Marcia naar huis zou gaan en dat ik bij Lotte zou blijven.
Sanne en Marcia zijn naar huis gegaan. Lotte sliep en ik ben even wat gaan drinken in het restaurant, daarna een rondje om het ziekenhuis gewandeld en weer terug naar Lotte. Ze zou zo weer de fles krijgen.

Lotte heeft lekker geslapen. Ik ook redelijk. Om de één of andere reden slaap je niet heel diep, dus word je ook veel wakker. Het was ook ongelofelijk 'bokke' weer vannacht, veel regen en onweer. Het regende zo hard dat de WC zelfs begon de borrelen. Verder werd ik ook nog een paar keer wakker van Lotte.... nou-ja, niet direct van Lotte, maar van haar monitor. Als haar hartslag namelijk boven de 200 kwam dan piepte hij, maar ook als haar ademhaling onder de 30 kwam. Dat met die hartslag is geen probleem als ze slaapt, die is keurig, ongeveer 130 bpm. Maar haar ademhaling kukelt dan volledig in elkaar. Soms was hij 'slechts' 17 en dan springt die monitor in de stress, begint te piepen en alarmeert de verpleging. Na drie keer hebben ze de instelling maar gewijzigd naar en ondergrens van 15. Wel zo prettig voor pappa en ook voor hen zelf. 's Morgens had Lotte trouwens geen koorts meer, dus waarschijnlijk konden we wel naar huis straks.

De GSM mag niet aan in het ziekenhuis, dus ben ik maar even naar beneden gegaan om Marcia te bellen. Alles was goed gegaan, met Sanne en Marcia. Nog even wat gebabbeld en weer terug naar Lotte.
Boven zag ik dat het ontbijt geserveerd werd en eenmaal bij de kamer van Lotte zag ik dat het dienblad al in 'de sluis' stond. Ik zag nog wat......... op de deur wat het bordje met "Druppel Isolatie" vervangen voor een helrood exemplaar van het bordje "Strikte Isolatie". Wat is dat nu weer???????? Bij mijn ontbijt lag ook een nieuwe instructie. Tijdens het ontbijt die instructie doorgelezen en tot mijn schrik zag ik dat ik in principe de kamer niet meer mocht verlaten!!!!!!!!

Na het ontbijt kwam de verpleegkundige en zij vroeg mij of ik begreep wat "Strikte Isolatie" betekende? Dat was wel duidelijk, alleen de reden van de verandering was mij niet geheel duidelijk. Een uitleg volgde; Doordat Sanne onlangs de Waterpokken had gehad, was de mogelijkheid aanwezig dat Lotte het ook had..... (Dat was mij eerder al verteld!) Maar....... de incubatietijd bij Waterpokken kan wel oplopen tot 21 dagen! 
Normaal gesproken is het geen probleem voor kinderen om de Waterpokken te krijgen, maar in een ziekenhuis hebben ze liever geen epidemie, daar zijn de kinderen immers al ziek en verzwakt. Om alles uit te sluiten was er door de artsen besloten om de "Strikte Isolatie" in te stellen. 

Geen probleem. Lotte was koorts vrij en zouden toch bijna weggaan...... toch. Ik moest nog wel even een afspraak afzeggen, dus ik wilde nog even bellen. Maar-ja de kamer niet af, betekend geen GSM. En geen GSM betekend niet bellen. Er was wel telefoon op de kamer, maar die moest ik dan wel aan laten sluiten bij de centrale. Dat was toch nergens voor nodig. Vóór 10:00 uur zou de kinderarts de visites lopen, dus om een uur of 11 was ik toch weg en dan kon ik thuis wel even bellen........ dacht ik.

De kinderarts is niet eens geweest en de verpleegkundige had al enig vermoeden denk ik, want zij heeft de kinderarts even gesproken en kwam mij gelijk daarna even opzoeken............
"Het gaat heel goed met Lotte, maar de kinderarts wil toch zien wat er met de koorts gaat gebeuren. Ze willen haar in ieder geval nog een nachtje houden." kreeg ik te horen. Dus de telefoon maar laten aansluiten.........
Daar zat ik dan. In een soort van droog Aquarium. Samen met Lotte en een paar puzzelboekjes. 

Vreemd gevoel dat je er niet uit mag. Dat je op een knop moet drukken als je wat wilt drinken en dat het ontbijt bestaat uit twee sneetjes brood, met een plakje kaas en gekleurde hagelslag......... dit komt mij heeeeeeeel erg bekend voor! Meestal ben ik dan degene die de koffie komt brengen als er op de knop gedrukt wordt.

Het was wel een tegenslag. Lotte was niet ziek en ik ging ervan uit dat we weg konden. Dit was dus helemaal niet verwacht en zeker die "Strikte Isolatie" niet. 

Marcia wist nog van niets. Ik had Marcia al verteld dat ik dacht dat we wel weg konden. Marcia was met Sanne naar de spraakles en daarna zwemmen. Vervolgens zouden ze naar het ziekenhuis komen. Om 11:15 uur waren ze er ook. Sanne heel enthousiast, maar ik hield de deur dicht. Ik zei door het glas dat ze eerst naar de verpleging moesten om te vragen hoe te handelen. Het kwam erop neer dat ze goed de handen moesten wassen bij binnenkomst en ook weer als ze weggingen. Vervolgens moesten ze snel mogelijk het ziekenhuis verlaten, om zo eventuele virussen zo snel mogelijk het ziekenhuis uit te krijgen. Gelukkig, bezoek was dus geen probleem.
Ze moesten ook al weer snel weg, want Sanne ging voor een introductie naar de kleuterschool. 's Middags zouden ze nog even langs komen.

Zo rond 16:00 uur waren ze er weer. Handen wassen en even bij Lotte en mij op bezoek. Inmiddels was er ook andere verpleging op de afdeling. Andere verpleging, andere regels, zo leek het wel. Ik belde namelijk om te vragen of Sanne een glaasje limonade mocht, waarop de verpleegkundige heel verontwaardigd zei "Het verbaast me dat uw andere dochter hier is. Dat was niet de bedoeling!" We zeiden vervolgens dat dat deze ochtend niet tegen ons verteld was, maar dat we Sanne niet meer zouden meenemen. Sanne heeft trouwens wel gewoon limonade gehad.

Vlak nadat Sanne en Marcia weer naar huis waren kwamen Opa en Oma Fort. Ik kende inmiddels de regels, dus riep door de deur "Handen wassen en dan pas naar binnen!" en dat deden ze ook keurig. Na een minuut of tien was daar weer diezelfde verpleegkundige ze zei "Je zal me wel een zeikerd vinden, maar het is wel de bedoeling dat het bezoek, dezelfde beschermende maatregelen neemt als de verpleging." Ook dat was weer nieuw voor mij.

Ze kunnen krijgen zoals ze het hebben willen. Maakt mij niet uit. 's Avonds zouden ook Opa en Oma Stam nog komen dus ik wist wat mij te doen stond. Opa en Oma Stam zijn inderdaad geweest en hoe......... Het is nog best lastig om zo'n doktersjas aan te krijgen hè Gerard? 
Ik heb geen idee of Lotte ook maar enig idee had, dat Opa en Oma er waren. Zelfs voor mij was het lastig om te zien nu ze een vermomming droegen.

Het voordeel van een kinderafdeling is dat er standaard video en TV op de kamers aanwezig zijn. Nu vond ik een hele lijst met videofilms, die je mocht lenen. Dat was wel mooi voor vanavond. Als ik toch niet weg mocht, dan maar een filmpie pakken. 

Lotte was wat onrustig en kon maar moeilijk de slaap vatten. En als ze dan eindelijk sliep en haar ademhaling zakte..... dan weet je het wel. Lotte weer wakker en de verpleging in rep en roer. Dat gebeurde twee keer en toen werd maar weer besloten om de instellingen te wijzigen. Lekker rustig.

Ice Age....... hij was dan wel Nederlandstalig maar het was een hele leuke film. Ik ben nu al benieuwd naar deel 2. Na de film heb ik mijn bed uitgeklapt en ben ik erin gedoken.

Weer een redelijke nacht gehad. Wel een paar keer wakker, maar toch aardig uitgerust. Om 06:00 uur werd Lotte wakker en kreeg een flesje, daarna zijn we er nog even in gekropen en om 08:00 uur werd mijn ontbijt geserveerd.

De arts was vroeg vanmorgen. Ik had Lotte al getemperatuurd en wederom had ze geen koorts...... maar ik ga niet staan juichen, dat heb ik gisteren wel geleerd. Het eerst wat de kinderarts deed was de monitor uitzetten en ze vertelde dat ze geen reden zag om ons langer te houden. We mochten dus naar huis.

Eigenlijk zou Marcia pas na de middag komen, maar nu was het wel fijn als ze iets eerder bij het ziekenhuis kon zijn. Even bellen dan maar en wat afspreken........... voice-mail. Niet te geloven, mogen we naar huis kan ik Marcia niet te pakken krijgen. Zo meteen nog maar even proberen. Dan ga ik eerst wel de spullen bij elkaar zoeken. 

Eindelijk na een keer of vier proberen kreeg ik Marcia te pakken. Ze had zich net aangekleed en zou even een broodje eten, om ons daarna op te halen. Nog even geduld dus. Nou-ja, Lotte slaapt en ik pak nog wel even een boekje, dat ene halve uurtje kan er ook nog wel bij.

De kortste weg uit het ziekenhuis (in verband met de Waterpokken) en zo de auto in. We gaan weer naar huis........