Sanne is van een glijbaan gevallen. Ze was op donderdag 15 november 2007, aan het spelen bij Joyce en toen gebeurde dit ongeluk. Sanne zei, al huilend, dat het maar een heel klein beetje pijn deed, maar aan haar reactie zagen wij wel dat het niet goed was.
Ik ben met Sanne naar het MCA gegaan en daar hebben ze een foto gemaakt, met als gevolg dat haar arm in het gips zat. Een scheurtje in een botje bij haar elleboog.

Sanne had veel pijn, maar ze vond het ook wel weer interessant. Eva, een ander vriendinnetje van Sanne, heeft ook wel eens in gips gelopen. Zij is een keer van de trap gevallen en heeft toen haar pols gebroken. Sanne vond dus dat Eva het als eerste moest zien.
En altijd is er 'baas boven baas', want toen Sanne weer thuis kwam vertelde ze dat Eva niet alleen haar pols had gebroken, maar ook nog wel eens iets anders. Uiteraard wilden wij wel weten wat. Sanne vertelde toen dat Eva ook wel eens een nagel had gebroken................... au!

Het is natuurlijk erg vervelend dat gips. Vooral als je net leert schrijven, of als je wilt fietsen of zwemmen. Ook aankleden gaat niet zonder hulp, maar er zijn ook voordelen; Zo ben je opeens de populairste van de klas, want iedereen mag op je arm schrijven en krijg je heel veel aandacht. Ook de mitella  is leuk, maar wel een lastig woord om te onthouden.
's Nacht heeft Sanne de mitella niet om en 's morgens wil ze hem gelijk om en dat gaat ongeveer zo;

Sanne:    Pap waar is mijn fruitella
Ik:          Je wat?
Sanne:    Mijn fruitella, voor mijn arm
Ik:          Je bedoelt je mitella (met een vette glimlach)
Sanne:    Nou hoor, moet je niet om lachen.

De volgende morgen hetzelfde verhaal

Sanne:    Pap mag ik mijn dinges
Ik:          Je wat?
Sanne:    Ik weet niet meer hoe het heet
Ik:          Je mmmmm........
Sanne:    uhh, mmmmm o-ja mijter.

en dan mag ik niet lachen.....................

Vandaag, donderdag 22 november 2007 zijn Sanne en ik terug naar het ziekenhuis gegaan. Het gips zou verwisseld worden. Marcia en ik hadden haar al helemaal voorbereid. Ze zou nog een tijdje in het gips moeten blijven, maar ze mocht dan wel een heel leuk kleurtje uitkiezen. We waren gelijk aan de beurt. Een verpleegkundige haalde het gips eraf en ik mocht even de arm van Sanne wassen. Sanne vond het maar niets, zo zonder gips. Het deed pijn en ze zei "ik zal blij zijn als er weer gips omheen zit". Maar toen de dokter kwam bleek dat het niet meer nodig was. Geen gips en flink oefenen was haar advies. Aan de ene kant een meevaller, maar wel een pijnlijke meevaller, want het voelt nu best raar en het doet pijn. Gedurende de dag zagen we al dat het steeds beter gaat.

Nog een paar dagen en ze is weer helemaal de oude.