Ik wordt echt oud. Ik ben nu 32 en ik denk aan 'vroeger'. 

Vroeger hadden wij thuis geen vaatwasmachine. Mijn moeder (oma Fort) deed meestal de afwas. Koffie zetten ging met de hand, gewoon water opgieten in het filter. Ik kan mij nog herinneren dat we geeneens een auto hadden, laat staan een computer. Pas later kregen wij een computer, een Sinclair zx19 (als ik het goed heb). Het internet bestond nog niet, dus surfen deed je gewoon op een "deur" (surfplank) op het Obdammer meertje.
Geld halen bij de bank. Op vertoon van je spaarbankboekje en een ingevulde opname kaart, die mede was ondertekend door je vader of moeder kreeg je je spaarguldens. Zelfs 'gulden' klinkt heel erg oud.

Ja ja dat waren nog eens tijden. Nee, de jeugd van tegenwoordig groeit toch heel anders op. 

Sanne heeft een vriendinnetje. Eva Buurmeisje noemt ze haar. Eva is haar voornaam en als je d'r achternaam niet weet, dan zoek je iets voor de hand liggends, 'buurmeisje' dus, want ze woont tenslotte in de buurt.
Sanne en Eva spelen regelmatig met elkaar. Lekker fietsen, rennen en lachen. Maar dan zie je ze opeens bij een muur staan. Sanne haalt iets uit haar zak. Geen idee wat, want ze spelen nu het spelletje genaamd  "net alsof". Met haar hand maakt ze met het onzichtbare voorwerp een beweging van boven naar beneden langs de muur. Daarna tikt ze met haar vingers op de muur, pakt iets (alweer onzichtbaar) en stopt het weer in haar zak.

Verbaasd staan we naar die twee meiden te kijken en als ik vraag "Wat zijn jullie nu eigenlijk aan het doen?" dan kijken ze je heel verbaasd aan en zeggen "effe pinnen" met een blik in hun ogen van dat zie je toch!

Sprakeloos staan we nog naar ze te kijken als ze alweer op hun fietsjes zijn gestapt en langs rijden. In het voorbij gaan leek het wel of ik hoorde "Mogen we zo wat drinken?